Soldu Ümit Çiçekleri…

Ağlamıyorum artık, gözyaşlarım kurudu… hücrenin bir köşesinde iki büklüm çömelmiş durumda çenemi dizlerime dayayarak saatlerce belki günlerce aynı pozisyonda bekliyorum. Gardiyanın getirdiği yemek soğuyor, bir sonraki öğün gelen yemek de soğuyor. Kaç gündür yemek yiyemiyorum, bilmiyorum. Hücrede dolaşan hamamböceklerinden artık korkmuyorum veya korku ile birlikte bütün duyularımı yitirdim. Keşke rüyada olsam ve annemin sesi ile uyansam bu rüyadan…

Üniversiteyi bitireli birkaç yıl olmuştu. Hizmet ediyordum bu millete kendimce, koşturuyordum gece gündüz… Çocuklarına kollarımı makas yaparak ‘durun burası çıkmaz sokak!’ diyordum kendimce… Değdi mi diye kendimi sorguluyorum şimdi. Darbe tiyatrosuyla beni gözaltına aldılar. Henüz yirmili yaşlarda hayatının baharında genç bir kızdım. Ne ilgim olabilirdi ki? Hiçbir yanlışım yoktu… Gözaltında yapılan baskılar, isim istemek için yapmadıkları hakaretler yetmedi üstüne beni zorla soyarak namus ve iffetimi ayaklar altına aldılar. İnsanlıktan nasibini almamış polislerce tecavüze uğradım. Beni bu hücreye attılar. Günler mi aylar mı geçti bilmiyorum… Zaman mefhumunu kaybettim. Ailemle görüşecek yüzüm kalmadı. Hayallerimi yıktılar… Ümitlerimi yıktılar. Tel örgüler çektiler gözyaşları ile büyüttüğüm ümit çiçeklerime…

Yaşıyor muyum ondan bile emin değilim. Özgürlüğümü verseler zerre kadar içimde bir kıpırtı oluşturmayacak…

Gardiyanın ‘ziyaretçin var’ diye defalarca bağırmasına bile bir tepki vermedim. Benimle görüşemeyen anne ve babamın ne kadar acı çekeceğini de kestirecek veya düşünecek bir hassas ruh halim yok.

Bu dünya benim için fazlaymış gibi hissediyorum. Ölmek istiyorum. Tecavüze uğramış ve sonrasında hamile kalmış biri olarak özgür olsam ne olur olmasam ne olur, diye düşünüyorum ve ölüme daha da yaklaşıyorum.

Hayallerim vardı anne. Ben de her genç kız gibi sevdiğim birisiyle evlenecektim. Çocuklarım olacaktı. Yıktılar hayallerimi.

Beni intiharın eşiğine sürüklediler. Rabbim biliyor içimi, yaşadıklarımı.

Gidiyorum bu dünyadan.

Ruhum yükseliyor bedenimden ve rahatlıyorum.

Cansız bedenimi alıyor anne babam gözyaşları ile hapishaneden…

Mahkemeyi Kübra’ya bırakıyorum bütün davaları, zulümleri, işkenceleri…

Soldu Ümit Çiçekleri…’ için 2 yanıt

  1. Merhabalar,

    Bu son yazınız ekstra çok üzdü bizi. Böyle paylaşımlara pek inanmak istemediğim için sormak istiyorum; birinci şahıstan mı dinleyerek yazıldı bu yazı yoksa bir yerlerden mi duyuldu?? Ona göre paylaşımı başkalarına aktarmak istiyorum.

    Teşekkürler

    Sent from my iPhone

    >

    Liked by 1 kişi

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s