Hangi Aile Evladını Dışlar?

Ben bir evin tek kızıyım. İki abimden sonra doğunca ailem bayram etmiş. Elbebek gül bebek büyüdüm. Hiç sıkıntı görmeden. İstanbul’un en iyi okullarında okudum. Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birisinden mezun oldum.

Elhamdulillah anne babam güzel bir müslüman olarak yaşamaya gayret eden insanlar. Bizleri de öyle yetiştirdiler. Rabbime binlerce şükür ki ortaokul yıllarında hizmetle tanıştırdı. Bir ömür bu nurlu yoldan ayırmasın Rabbim.
Dersane de öğretmenliğe başladım. Eşim de benim gibi öğretmen. İki kızım var.

Rabbim dünyada cenneti yaşattı. Çok sevdiğim bir ailem, eşim, çocuklarım, öğrencilerim, hizmetim vardı. 

Ta ki darbeye kadar. Bayram tatili için ailemin yanındayken darbe oldu. 17/25 ten sonra aileme bazı şeyleri anlatamadık. Sadece A Haber’i izlemeye başladılar.

Darbeden sonraki gün, benim için çok acı bir gün oldu. Ailem ‘terörist!’ olduğumuzu söyleyerek evden kovdu. Babam;

-Senin cenaze namazın kılınmaz, dedi. Yani bana imansız olduğumu söyledi. Hemen kızlarımı aldım yola çıktık, hizmet beldemize geldik. Günlerce ağladım. Beni evden kovmalarına değildi ağlamam. İmanlı birisine ‘kafir’ deme sözüydü beni ağlatan.

Allahım ailemi hakiki iman mertebesine çıkar, yanlışlarına tevbe etme fırsatı ver. Hakikati göster. Farkında değiller imanlarının zarar gördüğünün. Malesef hâlâ da hatalarını anlamış değiller. 

Darbeden hemen sonra tutukladım. Çocuklarım daha bu şoku atamadan babaları da tutuklandı. İki küçük kız çocuğu öksüz ve yetim kaldı. Allah razı olsun görümcemden, çocuklarıma sahip çıktı. Maddi durumları çok kötü olmasına rağmen ortada bırakmadı. Alıp köyüne götürdü. Çocuklarım yarı aç, yarı tok iki yıl geçirdiler orada. Malesef yol parası olmadığı için görüşümüzegelemediler. Ailemin maddi durumu çok iyiydi. Ama ne bana, ne de çocuklarıma sahip çıktılar. 

Görüş günü herkes heyecanla hazırlanır ailelerini bekler, ismi okunan koşarak giderdi. Ben de koğuşu temizler çayı demler arkadaşları beklerdim. Kapı açılır herkes ağlayarak içeri girerdi. Sevdiklerine doyamadan ayrılmanın acısıyla. Bana da onları teselli etmek düşerdi.

Kantin günü onların fişleri dolu dolu olur. Ben de zaruri ihtiyaçları alırdım. Para yatıranım yoktu. Hatta bir telefonda kızımdan bayram harçlığı istedim. Yatırdılar. Kızım bu yaşta annesine bakıyor. 

Kıyafetlerim yırtıldı yenisini getirecek kimsem yok. Rabbim ciddi bir nefis terbiyesi yaptırdı. ‘Evim’ dedim, gidemiyorum.

‘Eşim’ dedim, göremiyorum.

‘Çocuklarım’ dedim yanlarına gidemiyorum, sarılamıyorum.

‘Eşyalarım’ dedim, dokunamıyorum. Evde bir sürü kıyafetim var ama burda yırtık kıyafetle geziyorum.

‘Ailem’ dedim, öldüler mi, kaldılar mı, haberim yok.

Anladım ki hepsi faniymiş. Beni terketmeyen nerde olursam olayım benle olan sadece Rabbim miş 

İki yıl sonra tahliye oldum. Gecenin yarısı işlemler tamamlandı kimliğimi verdiler, gidebilirsin dediler. Eşim hâlâ içerde. Çocuklarım kilometrelerce uzakta. Ailem yok. Ceza evinin kapısında askerin yanında kalakaldım. Bu saatte nereye nasıl gidebilirim. Asker şaşkın şaşkın baktı. ‘Abla özgürsün artık gidebilirsin’ dedi. Normalde arkama bile bakmadan sevinçle ordan koşarak çıkmam lazım. Korkak adımlarla cezaevinin bahçesinden çıktım. ‘Allah büyük’ dedim. Birden bir alkış koptu, başımı kaldırdım bir sürü insan. Koşan, sarılan, ağlayan bir sürü hizmet kardeşim. ‘Seni almaya geldik’ dediler. Beni aldılar bir abimizin evinde hep birlikte yemek yedik. Ben ısrar edince evime götürdüler. İki yıldır yaşanmayan bir ev.

Sabah erkenden kapı çaldı bir sürü alışveriş yapmışlar, çok mahcup oldum, bir de zarf bıraktılar. Ertesi gün çocuklarım da geldi. Elhamdulillah.
Eşim tahliye olana kadar maddi manevi bize sahip çıktılar. Bir anne baba kardeş kaybettim. Binlerce anne baba kardeşim oldu. Anladım ki aile sadece kan bağıyla olmuyormuş. Hizmet bağıyla da oluyormuş. 

Yıllarca burs verdim. Elhamdülillah, ailemin maddi durumu iyiydi. Hep veren oldum. Alan olmak çok zormuş. İçeride yokluğu yaşayınca ne kadar büyük nimetlerin içinde şımarmışım, anladım. Vermek çok önemliymiş. Mazluma mağdura sahip çıkmak, çok büyük bir nimetmiş.

Allah vermeyi herkese nasip etmiyor. Şimdi eşim de tahliye oldu, çalışmaya başladı. Elimizden geldiği kadar mazluma mağdura yardım etmeye çalışıyoruz. 

Eşimin yokluğunda bize sahip çıkan tüm abla ve abilerimizden Allah ebeden râzı olsun.
Ulaşılamamanın kahrediciliği yanında çıktığımda yaşadığımsürpriz herşeyi unutturmuştur inşallah.

Rabbim kalplere hakikati duyursun…

Bu zulmü tez zamanda bitirsin inşallah…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s